: Ένας διαφορετικός τρόπος να βλέπεις τον κόσμο της Αγγελικής Κριτσωτάκη Συνέχεια από το προηγούμενο Αυτό που συχνά τους μπερδεύει είναι η ασυνέπεια της κοινωνίας. Οι άνθρωποι λένε άλλα και εννοούν άλλα. Χαμογελούν ενώ είναι θυμωμένοι. Ζητούν ειλικρίνεια αλλά πολλές φορές απορρί πτουν την απόλυτη ειλικρίνεια που χαρακτηρίζει αρκετούς αυτιστικούς ανθρώπους. Οι κοινωνικοί κανόνες, οι ειρωνείες, τα υπονοούμενα και οι ξαφνικές αλλαγές μπο ρούν να δημιουργήσουν μεγάλη σύγχυση μέσα στο μυαλό τους. Η κοινωνία, δυστυ χώς, δεν είναι πάντα έτοιμη να αποδεχτεί τη διαφορετικότητα. Παρά την πρόοδο που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια, εξακολουθούν να υπάρχουν προκαταλήψεις, αδιαφορία και έλλειψη ενημέρωσης. Πολλοί αυτιστικοί άνθρωποι βιώνουν κοινωνικό αποκλει σμό, κοροϊδία ή μοναξιά. Κάποιοι δυσκολεύονται να βρουν εργασία, φίλους ή ακόμη και έναν χώρο όπου θα νιώ σουν ασφαλείς και αποδεκτοί. Και όμως, οι άνθρωποι αυτοί έχουν μοναδικά χαρίσματα. Πολλοί διαθέτουν εξαιρετική μνήμη, δημιουργικότητα, ειλικρίνεια, αφοσίωση και έναν ξεχωριστό τρόπο σκέψης. Δεν χρειάζονται λύπηση. Χρει άζονται κατανόηση, αποδοχή και σεβασμό. Τι μπορούμε λοιπόν να κάνουμε εμείς; Να ακούμε χωρίς να κρίνουμε. Να δείχνουμε υπομονή. Να μην ειρωνευόμαστε τη διαφορετικότητα. Να ενημερωνόμαστε σωστά για τον αυτισμό. Να δημιουργούμε χώρους ασφαλείς και ανθρώπινους. Να μάθουμε στα παιδιά μας ότι η διαφορετικότητα δεν είναι αδυναμία αλλά μέρος της ανθρώπινης ύπαρξης. Ένας αυτιστικός άνθρωπος δεν ζητά να αλλάξει αυτό που είναι. Ζητά να μπορεί να ζήσει χωρίς φόβο, χωρίς απόρριψη και χωρίς να νιώθει ότι πρέπει συνεχώς να απολογείται για τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Η αληθινή πρόοδος μιας κοινωνίας δεν φαίνεται από τα λόγια της αλλά από τον τρόπο που αγκαλιάζει τους πιο ευάλωτους ανθρώπους της. Και ίσως τελικά οι αυτιστικοί άνθρωποι να μη χρειάζονται μια κοινωνία που θα τους «ανεχτεί», αλλά μια κοινωνία που θα μάθει επιτέλους να τους καταλαβαίνει.
Ένας διαφορετικός τρόπος να βλέπεις τον κόσμο της Αγγελικής Κριτσωτάκη
