Καλό θα είναι αυτά τα άρθρα να μην είναι ανώνυμα, δια του λόγου το αληθές, γιατί εκφράζουν μια καθημερινή πραγματικότητα που με κάποιο τρόπο θα πρέπει να διορθώσουμε….
<< Θέλω να εξομολογηθώ κάτι για το οποίο, πιθανότατα, κάποιοι από εδώ θα μου την πουν άσχημα . Και ναι, έχω τύψεις… ειδικά σήμερα, ανήμερα της Παναγίας. Αλλά το έκανα.
Σε γνωστό παραθαλάσσιο σημείο της Αττικής υπάρχει μία και μοναδική δημόσια θέση στάθμευσης ΑμεΑ.
Πηγαίνουμε συχνά εκεί και, σχεδόν πάντα, στη συγκεκριμένη θέση βρίσκεται παρκαρισμένο το ίδιο αυτοκίνητο.
Το όχημα δεν φέρει το γνωστό μπλε Δελτίο Στάθμευσης ΑμεΑ του Υπουργείου Μεταφορών, αλλά το έγγραφο από το gov.gr εκτυπωμένο σε Α4 που πιστοποιεί την αναπηρία του . Δεν είναι δικαιούχος την μπλε κάρτας από το υπουργείο μεταφορών .
Το έχω δει αρκετές φορές γιατί περνάω από εκεί για δουλειά όπως και γνωστός μου που εργάζεται στην περιοχή και μου έχει επιβεβαιώσει ότι το συγκεκριμένο αυτοκίνητο σταθμεύει εκεί πολύ συχνά.
Σήμερα, αφού για ακόμη μία φορά ψάχναμε επί μισή ώρα να βρούμε θέση, (λόγω του αδελφού μου 20 ετών ΑμεΑ σε αμαξίδιο) κάλεσα το 100.
Οι αστυνομικοί ήρθαν, αλλά δεν ήθελαν να βεβαιώσουν παράβαση, λέγοντάς μου ότι ο άνθρωπος είναι ΑμεΑ.
Σκάναραν το barcode.
Τους εξήγησα ότι άλλο πράγμα είναι η πιστοποίηση αναπηρίας και άλλο το δικαίωμα χρήσης θέσης ΑμεΑ και το αντίστοιχο Δελτίο Στάθμευσης.
Έπειτα από τηλεφωνική επικοινωνία που έκαναν κάπου , μου είπαν τελικά ότι είχα δίκιο ως προς αυτό και προχώρησαν στην κλήση.
Μετά το συμβάν Ένας υπάλληλος από διπλανό κατάστημα, που παρακολουθούσε όσα συνέβαιναν, μου είπε ότι γνωρίζει τον συγκεκριμένο κύριο. Μου είπε ότι είναι πράγματι άνθρωπος με αναπηρία, ότι πηγαίνει καθημερινά εκεί για ιστιοπλοΐα και είναι κάτοχος ιστιοπλοϊκού και ότι μάλιστα μεταφέρει μαζί του φαλίδιο οξυγόνου.
Και κάπου εκεί άρχισαν οι τύψεις…
Γιατί από τη μία υπάρχει ο νόμος. Οι συγκεκριμένες θέσεις δεν προορίζονται γενικά για οποιονδήποτε έχει κάποια πιστοποιημένη αναπηρία, αλλά για όσους πληρούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις και διαθέτουν το προβλεπόμενο Δελτίο Στάθμευσης.
Από την άλλη όμως υπάρχει και ο άνθρωπος.
Σε μια τέτοια περίπτωση τι είναι τελικά πιο δίκαιο;
Να εφαρμόζεται ο νόμος όπως προβλέπεται για όλους ή υπάρχουν στιγμές που πρέπει να υπερισχύει το ανθρώπινο κομμάτι;
Γιατί, παρόλο που ξέρω ότι τυπικά είχα δίκιο, δεν σας κρύβω ότι από τη στιγμή που έμαθα για το φιαλίδιο οξυγόνου…
δεν ένιωσα καθόλου καλά.
Αυτά…>>
