Δεν είναι καμένα δέντρα, είναι γενοκτονία της φύσης .
Αυτό που συμβαίνει κάθε καλοκαίρι στα δάση μας δεν είναι μια απλή «φυσική καταστροφή». Είναι η αθόρυβη, μαρτυρική εξόντωση ενός ολόκληρου κόσμου που δεν έχει φωνή να φωνάξει. Όταν καίγεται ένα δάσος, δεν χάνουμε απλώς το πράσινο. Χάνουμε τη μνήμη της Γης: καίγονται δέντρα εκατοντάδων ετών, σπάνια φυτά που δεν υπάρχουν πουθενά αλλού στον κόσμο, και μαζί τους η γενετική
πληροφορία χιλιάδων ετών εξέλιξης. Καίγονται ζωντανά τα παιδιά της φύσης. Σκεφτείτε τα νεογέννητα ζαρκάδια που δεν μπορούν να τρέξουν, τις χελώνες που εγκλωβίζονται στο καβούκι τους και τα πουλιά που βλέπουν τις φωλιές τους να γίνονται στάχτη. Είναι ένας φρικτός θάνατος που δεν χωράει ο ανθρώπινος νους. Παράλληλα, θάβουμε το μέλλον. Το έδαφος αποστειρώνεται, οι σπόροι καίγονται και η γη γίνεται βράχος. Αυτό που κάποτε ήταν ένας ζωντανός οργανισμός μετατρέπεται σε μια νεκρή ζώνη,
ένα σεληνιακό τοπίο που θα χρειαστεί αιώνες για να επανέλθει. Διαλύουμε την
αλυσίδα της ζωής: τα αρπακτικά πεθαίνουν από πείνα, τα έντομα εξαφανίζονται
και η ισορροπία ανατρέπεται βίαια και οριστικά.Χωρίς το ριζικό σύστημα των δέντρων, οι πρώτες βροχές παρασύρουν το εύφορο επιφανειακό έδαφος, προκαλώντας σοβαρή διάβρωση και μετατρέποντας τις πλαγιές σε άγονες εκτάσεις. Η φωτιά νεκρώνει το μικροβίωμα του εδάφους σκοτώνοντας τους απαραίτητους μύκητες και βακτήρια, ενώ καταστρέφει την τράπεζα σπόρων, καθιστώντας τη φυσική αναγέννηση αδύνατη. Όσα ζώα καταφέρνουν να επιβιώσουν βρίσκονται ξαφνικά χωρίς τροφή, νερό και καταφύγιο, αναγκαζόμενα να μετακινηθούν σε ακατάλληλες περιοχές, όπου ο ανταγωνισμός για επιβίωση είναι αδυσώπητος. Η φύση της Ελλάδας εκπέμπει SOS. Κάθε πυρκαγιά αφήνει μια μόνιμη πληγή, μια ουλή που δεν κλείνει ποτέ πραγματικά. Δεν είναι απλά μια απώλεια· είναι οριστικός ακρωτηριασμός της εθνικής μας κληρονομιάς.(Πηγή: Άγρια Φύση στην Ελλάδα) Κάθε χρόνο αντιμετωπίζουμε παρόμοιες καταστάσεις και κάθε χρόνο αντί για καλύτερα αντιμετωπίζουμε περισσότερες φλόγες και καταστροφές..
